انقلاب 57 را  متولدین دهه ی بیست، دهه ی سی  و تا حدودی دهه ی چهلی ها با هزاران هزار درد،رنج و محنت اما پر امید به نتیجه رساندند، نسل هایی که امروز عده ی زیادی  از آنها در میان ما نیستند. و تا آمدند که از شرایط بعد از انقلاب نفسی تازه کنند. جنگ شروع شد و هشت سال کشور درگیر ناملایمات و زخم هایی شد که هنوز هم که هنوز است آن زخم ها دل پدران و مادرانی که حسرت به دل مانده اند را ریش ریش می گند. نسل انقلاب کرده و نسل آدم های جنگ خوب درس تاریخ و جغرافیا را بلد بودند. آنها جنگ را که تمام کردند به میدان جامعه بازگشتند آنها بازگشتند و فرزندان خود را دیدند که چگونه در پشت پشتی ها سنگر گرفته اند و با تفنگ های اسباب بازیشان جبهه بازی می کنند. آنها را دهه شصتی نامیدند، آنها را بچه های شرایط کوپنی  دانستند، بچه های زمانه ی خاموشی و قطعی گاه و بیگاه برق، بچه های مدارس دو شیفته و کارتون‌های اروپای شرقی و ژاپنی که زندگی آن‌ها در دوره کودکی را شکل داد.  آنها بزرگ شدند و قد کشیدند و پدرانشان پیر و پیرتر شدند، دهه ی هفتادیها از راه رسیدند آنها در دوره وفور نعمت به دنیا آمدند، آنها به نسبت به دهه ی شصتی ها دسترسی بیشتری به فرهنگ غربی داشتند و غرب از پشت بام هایشان برایشان سرگرمی ردیف می کرد و نسل اول روز به روز با اینها بیگانه تر می شدند. با اینهمه آنها بسیاری از دشواری‌های مبتلا به «دهه شصتی ها» را تجربه نکردند. دهه هشتادی ها و دهه نودی ها که دیگر کسی آنها را نمی شناسد. این ها که حالا بزرگترین شان در سال 1400، بیست ساله شده اند. متولدین این دو دهه، از بسیاری جهات با متولدین دهه‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ فرق دارند. دهه هشتادی ها تنها هستند. بُعد خانوار، به شدت کاهش پیدا کرده و فرزندان این نسل دیگر یا تک فرزندند یا  اگر خیلی خوش شانس باشند یک خواهر و یا برادر دارند. نسل دهه ی نودی  که حالا در مدارس ابتدایی درس می‌خوانند، بر خلاف دو نسل پیش از خود که در دوران نسبی آرامش اقتصادی به دنیا آمدند، دهه‌ای سراسر آشوب را از سرگذراندند که شاید خودشان متوجه آن نبوده اند، اما زندگی‌های شان را بی شک تحت تاثیر قرار داده است. دهه نودی ها یی که این روز‌ها در سن تحصیل هستند، تجربه‌ای متفاوت از «درس» و «مدرسه» دارند: انها در دوره ی سیاه کرونا مدرسه را بیشتر با «شاد» و «تبلت» معادل می دانندو از صف بستن در صبح‌های سرد پاییزی و کوتاه کردن موی سر و فراخواندن اولیا به مدرسه برای نمره های پایین هیچ تجربه ای ندارند.

کشور در سال 1400، با شرایطی پیش می رود که بسیاری از این نسل ها از آرمان و اهداف انقلاب 57 یا نمی دانند و یا اگر می دانند شرایط امروز را با آن اهداف و آرمانها مطابق نمی بینند. امروز و با رئیس جمهور جدید همه منتظرند تا ببینند با این نسل های سرگردان چگونه می توان امید را وصله کرد و چگونه می توان از این خیل عظیم جوانان و نوجوانان دور افتاده از آرمانها از راه طی شده گفت و کشور را برای اهداف بزرگش یاری کرد.