از دیروز تا حالا این جمله ذهنم را درگیر کرده است که نوشته باید اثری داشته باشد. ه سبک و زبان هرکه می خواهی بنویسی بنویس ولی اثر بگذار. بگذار دیگران هم حس کنند و درک کنند . از زبان آنها بنویس. زبان گویای یک جمعیت و یا عده ای بشو و بگذار با تو همذات پنداری کنند. و الا نوشته هایی به دور از ذهن و زبان مخاطب به درد که می خورد؟ و چه تأثیری می تواند داشته باشد. می گویند با این حجم از مطالعاتت نمی خواند نوع نوشتن هات با حجم مطالعه ات. حرف درستی است و من به نظرم چند اشکال عمده در کارم وجود دارد از طرفی عطش دانستن و آگاهی دارم که باعث می شود نو نوکی کنم کتاب های مختلف را و از طرف دیگر عمق نمی داهم به دانی هایم. و با این تفاسیر باید بر روی چند موضوع به صورت جدی کار کنم یکی جستار و مقاله نویسی کوتاه است و دیگر خلاصه و دقیق و کوتاه حرف زدن و دیگر شفاف کردن ایده ی مورد نظرم و حرف دقیق زدن. و از همه ی اینه مهم تر باید مطالعه  خودم را در راستای انتخاب مسیرم عمق بدهم تا بتوانم قلم را آنگونه که باید د ر راستای تولید محتوی مفید و موقر اثربخش نمایم. علاوه بر اینها به نظرم روزنوشته هایم و هر روز هزار کلمه را تحت هیچ شرایطی نباید دست کم بگیرم و یا رها نمایم. یعنی در واقع اگر ما مثلث نویسندگی را در نظر بگیریم من باید هم مطالعه مفید، عمیق و اثرگذار داشته باشم و هم باید روزانه مطالعه نمایم و هم باید نسبت به زیست اجتماعی دور و ب رخودم حساس تر و ریزبین تر باشم تا بتوانم از دل همه ی آنچه در پیرامونم می گذرد استفاده نمایم. اما یک نکته ی خیلی خیلی مهمی که به آن اشاره کردند بچه ها و به نظرم نقد کاملا جاییی است اینکه حرفت را نمی زنی اصطلاحاٍ استرس و اضطراب در نوشتن دارم. قلمم ترس دارد. برای این مورد می بایست فکر اساسی نمایم . قسمت عمده ی این ماجرا به تذبذب در مسیر خودم بر می گردد که استفاده از آبشخورهای فکری مختلف سببب شده است که نتوانم بر روی یک اصل ثابت و مسلم پا بگذارم و از آن زاویه به همه ی پدیده ها نگاه نمایم. بر همین مبنا باید منبعد کانالیزه تر فکر اساسی اسلام ناب و آنچه که در اسلام برای من مهم است و سبب عاقبت بخیری من خواهد شد و آن را با تمام وجود حس کرده و به آن ایمان دارم را ساختارمند تر دنبال نمایم . همان پروژه ی فکری من یعنی بازگشت به همهی سنت ها و فرهنگ و بزرگانی که مدنظر داشتم به نظرم پروژی مفید و کاربردی خواهد بود و می توانم از قبل به همه ی زوایای آنچه که نیاز امروز جامعه ما و دیگر جوامع اسلامی است باشد. به هر حال من این نقدها را عالی می دانم و سبب خواهد شد که تا حد توان نسبت به آن اهتمام داشته باشم و مسائل آن را حل نمایم. و امیدوارم بتوان در فاصله کوتا 5 الی شش ماهه به یک پختگی مطلوبی در این زمینه برسم.